ยังมีช่างไม้ฝีมือดีคนหนึ่ง ต้องการที่จะเกษียณตัวเอง
เนื่องจากอายุมาก  และคิดว่าตนเองเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานมามากแล้ว      
เขาบอกความต้องการนี้กับนายจ้าง
เมื่อนายจ้างทราบแล้วก็รู้สึกเสียดายมาก      
แต่เพื่อให้ช่างไม้สบายใจจึงอนุญาต
โดยขอร้องให้ช่างไม้สร้างบ้านหลังสุดท้ายก่อนเกษียณ
เมื่อช่างไม้สร้างบ้านหลังสุดท้ายเสร็จแล้ว  ปรากฎว่าบ้านหลังนี้ขาดความปราณีต
วัสดุใช้แบบที่ด้อยคุณภาพ
เนื่องจากช่างไม้ทำเพื่อให้งานผ่านไปอย่างเร็วเท่านั้นเอง
นายจ้างที่เห็นบ้านดังกล่าวรู้สึกเศร้าใจมากขึ้น  เขาบอกกับช่างไม้ว่า
"นี่คือบ้านของคุณ ผมขอมอบให้เป็นของขวัญตอนเกษียณอายุ"
ช่างไม้ได้ยินแบบนั้น ถึงกับตกใจและอุทานว่า เสียดายจริง  ๆ
ถ้าเรารู้ว่ากำลังสร้างบ้านของตัวเอง เราคงจะทำด้วยความตั้งใจมากกว่านี้
ข้อคิดสำหรับเรื่องนี้ก็คงคล้ายกับชีวิตของเราทุกคนที่กำลังสร้างชีวิตของเราทุกวัน
ด้วยการสั่งสมสิ่งต่าง ๆ  วันละเล็กวันละน้อย
บ่อยครั้งเราไม่ได้ใช้ความพยายามอย่างถึงที่สุดในการสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ
และเมื่อวัน ๆ หนึ่งมาถึง
เราก็จะตระหนักว่าเราต้องใช้ชีวิตกับสิ่งที่เราได้เคยสร้างไว้ก่อนหน้านี้ทั้งหมด
เมื่อวันนั้นมาถึง เรามักจะคิดว่า  ถ้าสามารถย้อนเวลากลับไปได้
เราจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด แต่นั่นเป็นไปไม่ได้
พวกเราทุกคนเปรียบเสมือนช่างไม้ ในทุก ๆ วัน  พวกเรากำลังตอกตะปู
วางแผ่นกระดาน
หรือแม้แต่เลือกกำแพงให้กับชีวิตของตัวเอง  ดังคำพูดที่ว่า
"ชีวิตคือสิ่งที่เราสร้างด้วยตัวเราเอง"
ทัศนคติ ความคิด
และทางเลือกต่าง  ๆ ที่พวกเราได้ตัดสินใจทำลงไปในวันนี้
 ก็เสมือนกับการสร้างบ้าน
ที่เราจะต้องอยู่กับมันตลอดไป  ดังนั้นจงสร้างบ้านด้วยความฉลาด และ มีสติ
จำไว้ว่า
"จงทำงานเหมือนกับว่าเราไม่ต้องการเงินทอง"
"จงทำงานโดยต้องคิดว่าวันหนึ่งเราอาจจะต้องไปอยู่ในตำแหน่งที่ต้องเป็นผู้สร้าง
หรือ ผู้ควบคุมการสร้างนั้น"
"จงรักราวกับว่าไม่เคยเจ็บ"
"จงเต้นรำราวกับว่าไม่มีใครจ้องมอง"